Welkom op Portell, het Portugal van Ellen

Er is en wordt veel geschreven over Portugal, ook door landgenoten die net als ik gegrepen zijn door dit fascinerende land. Ik draag graag mijn steentje bij.

Tussen 1992 en 2007 heb ik gewoond in Zambujeira do Mar, bivakkerend in een bus-in-het-bos: het waren gelukkige jaren. In die tijd ben ik aardig geïntegreerd aldaar, het bondigst en herhaaldelijk verwoord door de wat steile senhor Alvino, die in mijn beginjaren ‘presidente da junta was’: a Elisabete é uma de nos. (jij bent een van ons).
Ik heb er de taal geleerd, mijn dagen gedeeld met de puurste mensen van de wereld: ik heb hun traditionele gerechten gegeten, hun verhalen gehoord, hun zorgen leren kennen, ik ben met ze naar de dokter geweest, naar het ziekenhuis, naar de maandelijkse streekmarkt, naar familieleden die hulp nodig hadden bij de varkensslacht. Om maar enkele dingen te noemen.
Er was geen elektriciteit in die dagen, geen waterleiding, geen toilet. Ik heb het dus nog mee mogen maken: de waterput, de waterbron en brandhout dat voor het grijpen ligt. En het onbeschrijflijke genoegen van het verorberen van een vis die recht uit zee komt en geroosterd is op een eigenhandig gestookt houtvuur.
Zambujeira do Mar is gebouwd op een klif in de Atlantische oceaan en zoals ik een Belgische fotograaf tegen zijn collega hoorde verzuchten: ‘deze schoonheid kan ik onmogelijk op beeld vastleggen…’  We stonden bij het muurtje langs de boulevard, hoog boven de zee die blauw en wit kwam aangekabbeld over de rotsen en het strand.
Ik heb de omgeving leren kennen, dankzij een trouwe companheiro die als een edelhert voor me uit sprong door de geurende duinen over op het eerste oog onzichtbare paadjes, over rotsen en omlaag naar miniscule strandjes die allemaal een naam bleken te hebben. Bloemetjes, plantjes, besjes, kruiden, vogels en vissen, hij was ermee opgegroeid en liet me kwistig delen in zijn kennis. We togen naar ‘huis’ (bus-in-bos) met nu eens armen vol wilde spinazie dan weer een, ter plekke geïmproviseerde, ’emmer’ mosselen of minstens met ‘lekker droog brandhout dat hij onmogelijk kon laten liggen’.
Om naast mijn zintuigen ook mijn hoofd aan de gang te houden, schreef ik verhaaltjes waarin de mensen figureren, die ik heb meegemaakt.
Om mijn kennis van het Portugees te bevorderen en te structureren ontwierp ik online cursussen Portugees op verschillende niveaus waarmee ik tussen 2003 en 2016 enkele honderden landgenoten heb bereikt.
Vanaf 2015 trek ik weer regelmatig, met opnieuw een busje, rond door Portugal. Om oude vrienden en oude plekjes te bezoeken, maar vooral ook om nieuwe plekjes te ontdekken. Aldeia da Luz  bijvoorbeeld, een fascinerend dorp.
Een groot deel van 2019, ben ik met mijn busje op zoek geweest naar antwoorden op de vraag hoe gaat het nu met Portugal.
Nu, in de corona-lente van 2020, zit ik noodgedwongen in Nederland en leg ik me toe op het herinneren en beschrijven van mijn Portugalervaringen.

Geen Resultaten Gevonden

De pagina die u zocht kon niet gevonden worden. Probeer uw zoekopdracht te verfijnen of gebruik de bovenstaande navigatie om deze post te vinden.

Portugal en ik

Portugal en ik kennen elkaar sinds het voorjaar van 1992. Het begon zo…

Hoe gaat het met Portugal?

Begin mei 2019 vertrok ik weer eens naar Portugal, op zoek naar…